خدايا اين چه حكمتي است كه ما انسانها در بيان كردن كلام دوستت دارم ناتوانيم چرا ؟

خدايا من چطوربهش بگم دوست دارم من چطور به كسي كه دوستش دارم بگم مي خوامش آخه خدا من نمي تونم ميترسم. ميترسم از آن روزي كه به من بگه نمي خوامت و من رو از اون چشاي قشنگش محروم كنه و براي هميشه بره, ما انسانها آنقدر مغروريم كه غرورمان اجازه نمي ده كه حرف دلمان را بزنيم خدايا اين غرور را از من بگير . بگير تا زبانم در رويش جرات بيان اين حرف رو داشته باشه . من مي خوام بگم اما احساس وجودش زبان من رو مي بنده خدايا من با اين چشمام عاشق شدم آره عاشق شدم  تو اين چشمها را به من دادي تا زيبايها را ببينم و من او را ديدم پس  به من مثل چشمايي كه دادي جرات هم  بده تا بگم دوستت دارم اگر نمي دي لااقل اين چشمهارو ازم بگير  تا ديگه نبينمش .

تو شب گرم مرداد تو فصل سرد پاييز

هوا كه باروني شد گريه مي كردي,عزيز

چه غربت عجيبي تو چشمات خونه كرده

برات بميرم بگو چرا دست تو سرده

اين همه دل واپسي تو قلب تو چي مي خوات

يكي بايد به قلبت يه جون تازه مي داد

دلواپس گريه هات شدم عزيز تنها

بي كسي خيلي سخته اينو مي دونم زيبا

اينجا يكي مثل تو پر از شبهاي درده

يكي همين دوروور واسه تو گريه كرده

حالا دوباره چشمات نم بارون گرفته

اما يكي اينجاست هست كه از پيشت نرفته

                                              دوست دارم اینها رو باور کنی

                                              اینها برای من یه شعر ساده نیست

                                               بلکه کلامیست که باور کن از

                                              تمام وجودم اون رو نوشتم