بازم بهارو عید و عید دیدنی بازم شادی و شوق و صفا

بیایید در این بهار زیبا همان طور که روحمان را به

سمت بهار سوق می دهیم دلهای زمستانیمان را هم

 بهاری کنیم دلهایی که با سردیشان گرمای دیگران

هم را نابود کردند اگر آرزوی منه حقیر رو قبول

 کنید آرزو می کنم عیدی داشته باشید که دلتان

 شاد باشد شادی نه از روی ظاهر بلکه از

  باطن پس باید گفت که عیدتان مبارک

     نوروزتان فرخنده باد

به آخر خط رسيده ام از همه دل بريده ام

تو اين ديار بي كسي با اين همه دل وا پسي

ببين چه ها كشيده ام

اي روزگار

يكم خوشي ور دار بيار

تا كي بايد داد بزنم

به هر شكل فرياد بزنم

اي روزگار از دست تو هوار هوار

تو به فكر دل شكستن و تباهي

  من به دنبال يه شروع رهايي

تو به فكر غنچه ها رو چيدن هستي

من به فكر يه گل نازم تو اين عالم هستي

وای دیگه چشمای تو یادم نمیاد

وای دل رسوای تو یادم نمیاد

وای تو همون شیطون رویای منی

که تماشای تو یادم نمیاد

تو عزیز دور دونه بودی واسه من

یه هماشیونه بودی واسه من

به خدا قسم که یادت نمیاد

یه روزی دیونه بودی واسه من

یه روز نشستم در عمق تنهاییم با خودم فکر کردم که مگر این دل بی گناه من چه گناهی مرتکب شده که باید این غم سنگین رو با خودش یدک بکشه منی که با نگاه تو میموردم

با صدای تو شاد می شودم و با نامه های زیبای تو آسمونی میشودم مگر چه گناهی کرده بودم که تو رو از من گرفتن خداوندا تو که رحیمی کریمی و هزاران اسم و لقبی که فقط شایسته خداوندی خودت است پس چرا من رو در غم کسی گذاشتی که نمی توانم فراموشش کنم آخه من انسان دل دارم و اون هم پیمونه ای داره که حالا پر شده کسی نیست  لااقل این دل من با دیدنش آروم بگیره خداوندا چرا ؟

یه روز به پات چه اشکایی که ریختم

اما حالا از قفست گریختم

یه روز با تو تو آینه شکفتم

گفتنیها رو واسه ی تو گفتم

دلم به عشق آسمونی خوش بود

به روزهای خوب جونی خوش بود

چقدر شلوغ شب برام قشنگ بود

دلت با حرفات همشون یه رنگ بود

بهم می گفتی آسمون می خنده

که گم شده ام تو چشمای پرنده

انقده یادم که دل بهار شد

دیری نپاید که یه شوره زار شد

چقدر میخواستی بری  من نزاشتم

تو گلدونات گلهای آشتی کاشتم

قد چشات به آسمون رسیدم

گریه شدم ابرا به جون خریدن

همین بسه که گریه هام و دیدی

چه راحت و ساده ازم بریدی

سخت اما تحملم زیاده

قصه ی من حدیت برگ و باده

انگاری عشقت کاری دست من داد

                    که تا قیامت دل من یار نخواد